Prestige, genot en comfort is mensen veel geld waard. Zelfs minder-draagkrachtigen blijken - binnen hun mogelijkheden - een voorkeur voor 'betaalbare luxe' te hebben. De grote vraag naar luxe heeft een ruim aanbod van betaalbare luxe-producten uitgelokt, waardoor de laatste jaren een sterke groei van de 'luxe-markt' te constateren valt. Deze groeiende vraag is mogelijk geworden door sterk gegroeide inkomens, pensioenen en besteedbare vermogens, maar ook door de hogere wensen en eisen van veel consumenten. De 'luxe-markt' bestaat uit luxe-artikelen en dat kunnen dure gebruiksvoorwerpen als auto's en tweede huizen zijn, maar ook kleine, net betaalbare dingen als bonbons, flessen wijn en Senseo-koffiepads.

Het blijkt dat de toegevoegde waarde die producenten van luxe-producten voor hun kopers scheppen, niet zozeer ligt in hun gebruiksnut, maar vooral psychologisch van aard is. Het gaat bij luxe-artikelen om ervaringen van genot, comfort en prestige. In combinatie met een plezierige koopervaring koopt de klant een goed gevoel. Luxe artikelen hebben dus altijd fysieke elementen van smaak, geur of prestigieuze uitstraling. Luxe merken kunnen echter niet vertrouwen op agressieve reclame en 'oude glorie', want het publiek vergrijst en, om jongere doelgroepen aan te spreken, moet ook het aanbod steeds vernieuwd worden, waarbij de toegevoegde waarde bewaard moet blijven. Bijvoorbeeld BMW en Mercedes-Benz lukt dat erg goed.

Of een producent goed verdient aan de door deze geschapen toegevoegde waarde in zijn producten hangt af van de machtsverhoudingen in de bedrijfstak. Vooral de positie van de detaillist is hierbij doorslaggevend omdat deze de koop-ervaring, die deel is van de toegevoegde waarde, schept. Tegenover winkelketens (die grotere volumina inkopen) staan producenten zwak. In de levensmiddelen-sector bijvoorbeeld zijn Albert Heijn en Laurus zo sterk dat zij veel marge - dus ook van luxe-artikelen - naar zich toe kunnen trekken. Maar bij de meeste luxe-artikelen is sprake van selectieve distributie (via een beperkt aantal detaillisten) omdat hier een grotere, vaak eigen en luxere verkoopomgeving geschapen kan worden. Toch worden luxe-detaillisten niet noodzakelijkerwijs rijk, want winkelruimte blijkt duur en de combinatie met de lage omloopsnelheid van luxe producten betekent doorgaans een lage winst voor de detaillist. Prijsconcurrentie komt, vanwege het unieke aanbod, nauwelijks voor.

De groei van de luxe-markt is slechts 1 van een aantal trends, die ook de luxe-markt beinvloeden, in de detailhandel.

1. Het past uitstekend in de trend van het zichtbaar overdreven consumeren. De terughoudendheid van vroeger bij het consumeren verdwijnt en velen telefoneren al reizend, eten HEMA-worsten op straat en singles rijden rond in family-wagons.
2. Consumenten kopen door inkomensdruk goedkoper in bij prijsvechters, zoals Aldi, Lidl en huismerken. Op het eerste gezicht lijkt dit sterke prijsbewustzijn in strijd met de sterke groei van de luxe-markt, maar het tegelijkertijd bestaan van beide trends valt te verklaren. Een reden is dat niet iedereen inkomensdruk ervaart; velen verdienen nog goed of hebben een goed pensioen. Daarnaast schept het scherp inkopen van zaken, die niet zo belangrijk gevonden worden, financiele ruimte voor duurdere aankopen. Een derde verklaring is dat men zich kan beperken tot enkele luxe-artikelen.
3. Het verdwijnen van zwakke merken (B-merken) is een andere trend. Huismerken, die sterke merken blijken, nemen de rol van B-merken over.
4. Mensen blijken meer gericht op ervaringen : smaak, plezier en ontspanning blijken belangrijker dan produktkenmerken.
5. In de detailhandel verdwijnen veel zelfstandige winkeliers. Hun rol wordt overgenomen door winkelketens en door franchise-ketens.
6. In de luxe-markt wordt niet alleen geproduceerd door traditionele bedrijven, er zijn ook veel nieuwkomers.

Het grootste risico voor veel producenten is dat zij in het midden van de markt blijven steken. niet exclusief en toch niet genoeg klanten.